Başarı İstenmediği Yere Gelmez

 

• Yenildiğinizi düşünüyorsanız, yenilmişsinizdir.
• Cesur olmadığınızı düşünüyorsanız, korkaksınızdır.
• Kazanmak istiyor fakat kazanamayacağınızı düşünüyorsanız, kesinlikle kazanamazsınız demektir.
• Kaybedeceğinizi düşünüyorsanız, çoktan kaybetmişsinizdir.
• Dışarıdaki dünyaya çıktığınızda anlayacaksınız ki başarı, ancak onu istediğiniz takdirde gelecektir.
• Herşey insanın kafasında biter.
• Alt edildiğinizi düşünüyorsanız, alt edilmişsinizdir.
• Yükselmek için yüksek düşünmelisiniz.
• Bir ödülü kazanmadan önce kendinizden emin olmalısınız.
• Yaşam savaşını kazanan her zaman, en güçlü ya da en hızlı olan değildir.
• Er ya da geç kazanan kişi, kazanacağını önceden düşünebilen kişidir.

Hasta ruhlular, ebedi yalakalar, cilalı muktedirler

Bernard Shaw, “Altın kural, altın kuralların var olmadığıdır” demiş. Siz öyle sanın. Bu hafta size önemli bir “altın kurallar” hizmetim olacak. “Zehirli insanları tanıma ve onlardan uzak kalmanın yolları”nı okuyacaksınız. Bu hizmeti, arasanız da ücretsiz olarak bulamazsınız. Hatta ücretli olarak da bulamazsınız. Anneniz, babanız, sevgiliniz, eşiniz, arkadaşlarınız ve hatta (varsa) psikoloğunuz, ne kadar ısrar etseniz de bu çokbilmişlik hizmetini veremez. Çünkü benim gibi paranoyak, 24 saat sağı solu gözetleyen, sosyal hayatı bile mesleğinin malzemesi olarak gören, laf ebeliği beynine ve ellerine vurmuş birini bulmanız gerekiyor. İşte, “kim bu zehirliler” ve “bunlardan nasıl uzak durulur” sorularının yanıtları.

İlk sırada “hasta ruhlular” var. Yanılgıya düşmeyin. Bunlar “ruh hastaları” değiller, yalnızca hasta ruhlular. Yani kimler? Sürekli hastalananlar... Görünürde bir şeyleri olmadığında bile vücutlarının bir tarafında mutlaka bir arıza vardır. Konuşma tarzları “ağlak”tır. Dokunsanız ağlayıp, kırılacaklardır. “Nasılsın”, dersiniz, gözlerini hafif kısıp, alt dudaklarını aşağı doğru sarkıtarak “ay hiç sorma...” diye başlarlar. “Nasılsın”, dediğinizde bunların en beylik ve en iğrenç yanıtı “iç güveysinden hallice”dir.

Kazara bunlara yakalanırsanız, hastalıklarının kronolojik geçmişinden tedavi yöntemlerine, en iyi-en kötü doktorlardan en iyi-en kötü hastanelere kadar pek çok şeyi öğrenebilirsiniz. Bunlar sürekli hastadır. Çünkü işlerinde ve özel hayatlarında mutlu değillerdir. İşlerinden ve hayatlarındaki çıkmazlardan kurtulamamanın verdiği çaresizlik önce ruhlarında, sonra da vücutlarında arızalara yol açar. Önemli bölümü sürekli nezledir, griptir, migrendir ya da anlamını doktorların bile çözemediği baş ağrıları vardır. Bazılarının da beli, sırtı ve ayakları ağırır.

Serge King’in “Hayal Mühendisliği” adlı kitabında, “sürekli düşünmenin ve duygusal birikimin” baş ve solunum yollarında, sorun yaşadığı bir işten, bir yerden, bir insandan, “sırtını dönüp, koşarak” gidememenin sırtta, belde ve ayaklarda ağrılara neden olduğu yazıyordu. Ne kadar doğru! “Hasta ruhlular”, kendilerine acıyarak bakan gözlerden ve onlar için üzülen bedenlerden hoşlanır. Böylece mutsuzluklarını bulaşıcı hastalık gibi yayarlar. Mutsuzluğun zincirleme olarak yayılmasından sadistçe zevk duyarlar. Farkına varırsınız ya da varmazsınız ama onlarla konuştuktan sonra verimliliğiniz düşer. Enerjiniz tükenir. Aynı iş yerinde çalışıyorsanız bunlardan kurtulamazsınız. Tek çare “minimum iletişim”dir. Aynı apartmanda oturuyorsanız mümkün mertebe, selam vermek ve apartman boşluğundaki havayı solumak dışındaki yakınlaşmalardan kaçının. Hayata küsmemeleri için “çoluğu çocuğu ve (varsa) evcil hayvanları” da onlardan uzak tutun.

İkinci sırada “ezeli ve ebedi yalakalar” var. Özellikle futbol maçlarının ardından gözünüze çarpar. Spiker teknik direktörle röportaj yaparken, sırıtkan suratlı kafalar sağdan soldan kadraja girmeye çalışırlar. Bir bölümü teknik direktöre “saldırarak” onu tebrik eder. Suratlarındaki ifade, ağız dolusu tükürük yese, “yarabbi şükür” diyecek dangalaklığa sahiptir. Bunlar çevrelerinde “güçlü” olduğuna inandıkları insanlardan sahiplenirler. Kocası general olduğu için kendisi komutan gibi hisseden kadınlar gibidirler. Hayatta hep kaybetmişlerdir ama kazanmak için uğraşmak yerine kazananlarla uğraşırlar.

Bunların en kahredici çeşitleri siyasi partilerde yaşar. Partinin yönetim kadrosunda olanları kadın-erkek demeden, her fırsatta sarılıp öperler. Yaşça büyük olanların ellerine kene gibi yapışırlar. Aslında ayaklarından öpmek isterler ama ah o ayakkabılar yok mudur. Partinin başkanı namaz kılacaksa ibriği tutarlar. Mümkün olsa seccade olmak isterler. Başkan parmaklarını şaklattığında koşup hizmet edebilecekleri mesafede dururlar. Başkan çağırdığında 100 metreyi yılın en iyi derecesiyle bitirirler. Her cümlelerinin başında ve sonunda “emriniz olur... efendim... başbakanım... bakanım... vekilim” türünden yalak kelimeler vardır.

İş hayatındaki versiyonlarında onları genel müdürün ya da yönetim kurulu üyelerinin yörüngesinde görürüz. Kendi fikirleri yoktur, olsa da söylemezler, genel müdür ne derse onaylarlar. Toplantı masasında asla genel müdürün karşısına gelebilecek bir yere oturmazlar. Sağını ya da solunu tercih ederler. En yakın arkadaşlarını bile satmaktan çekinmezler. Laf taşırlar, dedikodu yaparlar, hatalarını başkalarına yıkmak için her yolu denerler.

Mevcudiyetlerini nerede sürdürürlerse sürdürsünler, onları hafif sağa sola kayık kafaları, düğme ilikleme pozisyonunda duran elleri ve melul bakışlarından tanıyabilirsiniz. Yalakalar tehlikelidir, çünkü Türk halkı, dünya üzerinde övülmekten, pohpohlanmaktan, egolarının tatmin edilmesinden hoşlanan milletler arasında ilk üçe rahatça girer. Sakin bir gelecek ve mutlu yarınlar için onlardan da uzak durmaya bakın. “Minimum iletişim” ilkesinden uzaklaşmayın. Çünkü “gücün yörüngesinde” gezenler gücün yapacakları konusunda sizden çok daha fazla bilgi sahibidirler.

Üçüncü sırada “cilalı muktedirler” yer alıyor. Bilmeyenler için muktedir “iktidar sahibi” anlamına geliyor. Bunların iktidarı, bir teneke cilanın ömrü kadardır. Tenekenin bitmesiyle iktidarları da son bulur. İyi bir eğitim alırlar, kariyerlerine iyi yerlerde başlarlar. Entelektüel zekaları (IQ) yüksek, duygusal zekaları (EQ) düşüktür. Kendileri dışında hiç kimseyi sevmezler. Bu konuda dürüsttürler, çünkü, “o an ihtiyaç duydukları dışında” kimseyi de seviyor gibi görünmezler. İnsanları, zirveye çıkarken üzerine basıp, mümkün mertebe de ezecekleri merdiven basamakları olarak görürler. Çevrelerine mutlaka, itaatkar, çalışkan, zeki (akıllı değil) ama asla onlara rakip olamayacak insanları toplarlar. Bu insanları, gece gündüz onların başarısı için çalışırken seslerini de çıkarmayacak tiplerden seçmeye çalışırlar.

Kazara bir isyan çıkıp, basamaklardan biri ortamı terk etmeye kalkarsa taktik değiştirirler. Basamak, “o an gerekli olduğundan” geri dönmesi için tükürdüklerini yalamaktan asla çekinmezler. Çok çalışkan, zeki, mükemmeliyetçi ama bir o kadar da ihtiraslı, kibirli, ukala, saygısız, bencil ve insan sevgisinden yoksundurlar. Kariyer basamaklarında tırmandıkça yüz ifadeleri, kaşı, çenesi, elmacık kemikleri sivrileşen şeytan suretine döner. Onlardan daha alt kademede yer alan herkesi böcek gibi görmeye, mümkün mertebe ezmeye, böylece güçlerini katlamaya çalışırlar. Hedefe kitlenirler ve o hedefe ulaşmak için memlekette ne kadar yorgan varsa yakmaktan çekinmezler.

Özel hayatlarını, iş hayatlarındaki kariyer planının ayrılmaz bir parçası olarak görürler. Eşlerini, onlara statü sağlayacak ve kötü günlerini mevcut hayat standardının altında geçirmemelerini sağlayacak kişilerden seçerler. Kadın olanları alel acele bir de çocuk yapar. Böylece cilanın altındakinin ne olduğu anlaşıldığında ortaya çıkacak nahoş ihtimalleri ortadan kaldırır. Erkek olanları ise mutlaka yolun başındayken “iyi bir aile kızıyla” evlenir. Çünkü tepelerde, ancak evli erkekler “düzenli ve namuslu hayatın” temsilcisi olarak görülürler.

İş hayatlarında yakaladıkları başarı cila tenekesinin dibine gelindiğinde aniden tersine döner. Bir süre sonra onlardan nefret edenlerin sayısı, hala ne olduklarını anlamayanların sayısını katlar. Bu aşamada, eğer bir şirkette çalışıyorlarsa sağda solda şirket aleyhine atıp tutmaya başlarlar. İçerden bilgi sızdırırlar. Nefret-sevgi dengesi dışarıda da bozulduğu için yaptıkları muhalefet mutlaka şirkete ulaşır. Çünkü dışardakiler de, içerdekiler kadar onlardan nefret etmektedir. Cila tenekesi bittiğinde iktidar da sona ermiştir. İşten atılırlar, “dayanamadım, ayrıldım” derler. Mümkün mertebe arkalarında “şirket demirbaşı” bile bırakmazlar. Böylece onların yerine gelecek olanları “zor durumda bıracaklarını” falan düşünürler. Ayrılırken, gözü açılmadan yanlarına düşen, “merdiven basamaklarından” bir bölümünü yanlarında götürürler. Bu basamaklar henüz kariyerlerinin başında olan ve “kendi başlarına var olamayacaklarına inandırılan” kişilerden oluşur.

Aralarındaki ilişki profesyonellikten çok köle-sahip düzeni olarak açıklanabilir. Bu basamakların kullanım süresi bittiğinde ise onları bu kez “yakıp, küllerini savurarak” yok ederler.

“Cilalı muktedirler” iş hayatında her an karşınıza çıkacak tiplerdir. Onlardan korunmanın yegane yolu uzak, ama çok uzak durmaktır, gördüğünüzde kafanızı çevirmektir, tanımamazlıktan gelmektir, yaptıklarına ve söylediklerine gülüp geçmektir. Yoksa siz de o merdivenlerden biri olabilirsiniz ve yanmadan kurtulmayı başaracak kadar şanslı olmayabilirsiniz. Mine KILIÇ yenibir.com, 14 Temmuz 2003

Montaign’e Göre Aşk…

Dünya edebiyatında ilk olma özelliği dolaysıyla Montaîgne’nın Denemeler’i önemli ve özel bir yere sahiptir. Montaigne, bu eserinde değinmediği konu kalmamıştır. Genelde insanı eksen alarak, birçok konuya değinmiştir. Montaigne’in denemeleri üzerinden asırlar geçtiği halde, güncelliğinden hiçbir şey kaybetmemiştir. Zira Montaigne, denemeleri iyi bir gözlem, büyük bir yaşam tecrübesiyle yazmıştır…

Hayatı kuşatan birçok şey üzerine kafa yoran sanatçı, “Aşk Üstüne” bölümünde şöyle yazar: “Aşk dediğimiz şey, arzulanan bir varlıkta bulacağımız tada susamaktan başka bir şey değildir, gibi geliyor bana. Venüs’ün bize verdiği şey nihayet bir boşalma hazzı değil mi? tıpkı tabiatın başka taraflarımızın boşalmasına kattığı haz gibi. Bu haz ölçüsüzlük yahut hayâsızlık yüzünden kötülük haline geliyor. Sokrates’e göre aşk, güzelliğin aracılığıyla çoğalma arzusudur.”Montaigne, bu ifadesiyle aşkın fiziki boyutu ve verdiği haz üzerinde durur.

Montaıgne, aşkı hazza indirgeyerek onu hayvani bir düzleme çeker. Hatta aşkı haz olarak ele aldığı için, şehvet dolaysıyla hayvanlarla özdeşleştirir. “Biz pekâlâ hayvanlar gibi yeriz, içeriz; ama bunlar ruhumuzun göreceği işlere engel olmaz, bu işte hayvanlara üstünlüğümüzü gösterebiliriz. İşte gel gelelim öteki iş bütün düşünceleri emri altına alır, amansız hışmıyla bizi, hem de seve seve, insanlığımızdan çıkarıp hayvanlaştırır. Başka her yerde az çok nazik olabilirsiniz; başka bir iş kibarlık kurallarına uydurulabilir, ama bu işin hayvanca ve gülünç olmayan şekli düşünülemez bile. Bir arayın da bulun bakalım bu iş bilgece ve edepli bir şekilde nasıl yapılabilir? Büyük İskender, herkes gibi bir ölümlü olduğunu bir bu işte, bir de uyumada anladığını söylermiş.”Görüldüğü gibi Montaigne, aşkı tamamen şehvet anlamında ele almakta, şehvetin insanı hayvanlaştırdığı gibi aşkın boyutuyla insani olana ulaştırabileceğini söyler. Bütün bunlara rağmen, şehvet söz konusu olduğunda bilgelik ve kibarlıktan eser kalmadığının altını çizier.

Montaigne, aşkın doğal olduğunu ve tabiatın bizi bu arzuya doğru sürüklediğini anlatırken şöyle devam eder: “ Tabiat bir yandan bizi bu arzuya doğru sürer, gördüğü işlerin en soylusunu, en faydalı, en güzelini de ona bağlamıştır; bir yandan da bizi bırakır onu kötüleriz, ondan ayıp, günah diye utanır, kaçarız, perhizini sevap sayarız. Bizi yaratan işi hayvanlık saymaktan daha büyük hayvanlık mı olur? Türlü milletlerin dinlerinde vardıkları, kurban, mum yakma, oruç, adak gibi ortak taraflardan biri de cinsel arzunun köreltilmesidir. Onun bir cezalanması demek olan sünnet bir yana, bütün kanılar bu konuda birleşir. Hoş bir bakıma insan denilen bu budala varlığı yaratma işini ayıplamakta bu işe yarayan taraflarımızdan utanmakta pek de haksız değiliz ya… İnsanın doğuşunu görmekten herkes kaçar, ama ölümünü görmeye hep koşa koşa gideriz. İnsanı öldürmek için gün ışığında, geniş meydanlar ararız, ama onu yaratmak için karanlık köşelere gizleniriz. İnsanı yaparken gizlenip utanıp utanmak bir ödev onu öldürmesini bilmekse birçok erdemleri içine alan bir şereftir. Biri günahtır öteki sevaptır.”

Montaigne, aşk üstüne bölümünde üzerinde durduğu şehvettir ve insanların şehvete hayvani bir eylem olarak bakmasını eleştirir ama kendisi de insanı hayvanla karşılaştırmaktan geri durmaz… İnsanlar doğum olayı gerçekleştirirken utanıp kaçmalarını, adam öldürürken ayan beyan yapmalarını yadırgarken, cinselliğin kapalı ortamlarda gerçekleşmesine pek anlam veremez. Daha doğrusu Montaigne, aşk üstüne yazdığı satırlarda, aşktan daha çok toplum veya dinlerin cinselliğe bakışını irdeler. Özellikle türlü milletlerin dini diye belirttiği şey İslam dinidir. Zira sünnet, kurban, oruç adak başta İslamiyet olmak üzere bozulmuş şekliyle Yahudilikte de vardır. Ama onun kastı özellikle İslamiyet’teki erkeğin sünnet olması, kurban kesme ve oruç tutmadır. Bunları anlamakta zorlanır Montaigne… Çünkü sünnet olma olayını cinsel arzunun köreltilmesi olarak anlar. Oysa İslam’daki erkeğin sünnet olma olayı, erkeğin cinsel arzunu köreltme değil daha keskinleştirmedir… Ortaçağ başta olmak üzere Hıristiyan dünyasında erkeklerin iğdiş edilmesi olayı oldukça yaygındır. Yine Hıristiyan keşişlerin kendilerini hadım ederek, bir nevi cinsel perhize girdikleri tarihi bir gerçektir. Montaing’in kendi dininden değil de başka milletlerin dininden örnek vermesi tartışmaya açık bir konudur. Montaigne göre aşk/cinsellik kendi içinde karmaşık bir olgudur. Bir yandan tabii/insani bir olaydır diğer yandan hayvani… Bu yüzden aşk/cinsellik üzerinden bir ikilem olarak anlatır. Aslında tabi olan bu duyguyla onun Hıristiyan bilinçaltı çatışır… Aşk üzerine söylediklerinde nerede durduğunu görmek mümkün değildir… Daha ilk satırında aşk hazza ve cinselliğe indirgeyerek konuyu farklı bir boyuta çeker. Bu yüzden onun aşk üzerine söyledikleri havada kalır… Doğru olan yaklaşımı ise bu tabii duygudan utanılmaması gerektiğini belirtmesidir…

Montaigne daha sonra “şu insan ne korkunç bir hayvan ki, kendi kendinden bu kadar iğreniyor, kendi zevklerini başının belası sayıyor” diyerek konuya yaklaşımını noktalar. Gerçekten insanı günah olarak gören Hıristiyanlıkta cinsellik insanı günaha götüren bir beladır. Montaigne, aklımızın her şeyi bozan aletin/cinselliğin peşine düştüğünü ve bu aletin öldürmeye kastettiği avın yine kendimiz olduğunu söyler… Böylece aşkın/şehvet/cinselliğin tehlikeli bir şey olduğunu belirtir.

Nesine Yar Nesine..

Yine Yine Yeniden….

 

Uzun bir süredir yazmaya üşendiğim, belki de bilerek yazmak istemediğim bloğuma sonunda giriş yaptım.

Hani bazen insanın anlatacak çok şeyi olur ama hiçbirini de anlatmaması gerekir ya tam bu durumdayım. Kendim ve sırlarımla yaşıyorum hayatımı şu anda.. Ne “ne yaptığım” konusunda bir fikrim var ne de “bundan sonra” olacaklardan..

Sadece akıp gidiyor hayat… Engelsiz…Umursamaz ve acımasız bir şekilde.. Zaman geçtikçe azalan şeylerin yanında artan duygusal bunalımlar, benden ders çıkar demekte olan hatalar..

Sürekli gözünün önünden gitmeyen hayat dersleri ve örnekler olduğu halde işine gelmediği için bir türlü kabul edilemeyen hatalar.. Nedense hiçbirinden de ders çıkarılmıyor aksine hatada ısrar ediliyor.

Her zaman denmiştir ya “yasak hep caziptir”

Neyse uzun süredir yazmadığım çok şey vardı ama Livaneli’nin “Nesine Yar Nesine” parçasını gecenin bu saatinde dinlemenin zararlı birşey olduğunu yeniden anladım.

Yatar gül harmanı gibi
Canımın dermanı gibi
Her yanında çiçek açmış
Binboğa Ormanı gibi

Nesine Yar Nesine
Ölürüm ben Sesine
Bir daha vursa idi
Nefesim nefesine

Canım sese mi geldin
Kadem basa mı geldin
Sağ olsam gelmez idin,
Öldüm yasa mı geldin

Nesine Yar Nesine
Ölürüm ben Sesine
Bir daha vursa idi
Nefesim nefesine

Saçın Yüzüme perde
Yüreğim düştü derde
Ayak üstü duramam
Seni gördüğüm yerde

Nesine Yar Nesine
Ölürüm ben Sesine
Bir daha vursa idi
Nefesim nefesine

Şimdilik bu kadar… Özüne dönen adamım yaşadığı hayattan hala birşeyler bekleyenlerin olduğunu öğrenmenin dayanılmaz hafifliği ile deniz kenarında simit bekleyen martının bakışıyla bakıyorum hayata..

Eminim ki bundan sonra herşey çok daha değişik ve anlaşılmaz olacak..

Yaşamında "Doğru Kişiyi" Tanıyabilmek

Belki doğru insanla tanışmadan önce yanlış insanlarla tanışmamız gerektiği doğrudur. Böylelikle en sonunda doğru insanla tanıştığımız zaman bunu bir armağan olarak kabullenmeyi ve değerini bilmeyi öğrenebiliriz.

Kaybedene dek neye sahip olduğumuzun değerinin ayırdında olamadığımız belki de doğrudur. Fakat başka bir doğru daha var: Ona sahip olmadan, onsuzluğun bir eksiklik olduğunu nasıl bilebiliriz?

Özel bir kişiye âşık olmak, yalnızca birkaç dakika, hoşlanmak bir saat, sevmek bir gün alır. Fakat ya özel biri kişiyi unutmak? Bir ömür boyu süre gerekmez mi, o özel kişiyi unutabilmek için?
Kalbinde bir gülümseme oluşturacak değeri taşıyabileni bul. Yaşamında birini çok özlediğin zaman onu düşlerinden çıkarıp gerçekten kucaklamak istediğin anlar olur.

Sınırlara aldırmaksızın düşler kur… Nereye gitmeyi düşlüyorsan, çekinme, git o gitmeyi düşlediğin yere. Gidemiyorsan, düşlerinde git. Çünkü senin yalnızca tek yaşamın olacak ve o tek yaşamın, tüm bunları yapabilmen için tek olanağın olacak.