11 Eylül 2009 Cuma
5 Ders
Ikinci Ders :Bir gece vakit gece-yarisina dogru Alabama Otoyolunun kenarinda duran bir zenci kadin gordum.Bardaktan bosanirca yagan yagmura ragmen, bozulan arabasinin disinda duruyor ve dikkati cekmeye calisiyordu. gecen her arabaya el salliyordu. Yaninda durdum. 60'li yillarda bir beyazin bir zenciye, hem de Alabama'da, yardima kalkismasi pek olagan seylerden degildi.Onu kente kadar goturdum. Bir taksi duragina biraktim. Ayrilirken ille de adresimi istedi, verdim.Bir hafta sonra, kapim calindi.Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armaganda...'Gecen gece otoyolda bana yardiminiza tesekkur ederim. O korkunc yagmur sadece elbiselerimi degil, ruhumu da sirilsiklam etmisti.Kendime guvenimi yitirmek uzereydim, siz cika geldiniz. Sizin sayenizde olmekte olan kocamin yataginin bas ucuna zamaninda ulasmayi basardim. Biraz sonra son nefesini verdi.Tanri bana yardim eden sizi ve baskalarina karsilik beklemeksizin yardim eden herkesi kutsasin...En Iyi Dileklerimle,Bayan Nat King Cole.
Ucuncu Ders :Size Hizmet Edenleri Hep Hatirlayin...Bir pastanin uc otuz paraya satildigi gunlerde 10 yasinda bir cocuk pastaneye girdi. Garson kiz hemen kostu... Cocuk sordu:'Cikolatali pasta kac para ?''50 Cent.'Cocuk cebinden cikardigi bozuklari saydi. Bir daha sordu:'Peki, Dondurma Ne Kadar ?''35 Cent.' dedi garson kiz, sabirsizlikla.Dukkanda yiginla musteri vardi ve kiz hepsine tek basina kosusturuyordu.Bu cocukla daha ne kadar vakit gecirebilirdi ki... Cocuk parasini bir daha saydi ve'Bir dondurma alabilir miyim, lutfen ?' dedi.Kiz dondurmayi getirdi.Fisi tabagin kenarina koydu ve oteki masayakostu. Cocuk dondurmasini bitirdi. Fisi kasaya odedi. Garson kiz masayi temizle mek uzere geldiginde, gozleri doldu birden..Masayi sanki akan gozyaslari temizle yecekti.Bos dondurma tabaginin yaninda cocugun biraktigi 15 Cent'lik bahsis duruyordu..
Dorduncu Ders :Yolumuzdaki Engeller...Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun uzerine kocaman bir kaya koydurmus, kendisi de pencereye oturmustu. Bakalim neler olacak diye gozluyor...Ulkenin en zengin tuccarlari, en guclu kervancilari, saray gorevlileri birer birer geldiler, sabahtan oglene kadar hepsi kayanin etrafindan dolasip saraya girdiler. Pek cogu krali yuksek sesle elestirdi. Halkindan bu kadar vergi aliyor, ama yollari temiz tutamiyordu.Sonunda bir koylu cikageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu.Sirtindaki kufeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarildi ve ikina sikina itmeye basladi. Kan ter icinde kaldi ama, sonunda, kayayi da yolun kenarina cekti. Tam kufesini yeniden sirtina almak uzereydi ki, kayanin eski yerinde bir kesenin durdugunu gordu.Acti... Kese altin doluydu. Bir de kralin notu vardi icinde...'Bu altinlar kayayi yoldan ceken kisiye aittir.' diyordu kral.Koylu, bugun dahi pek cogumuzun farkinda ol madigi bir ders almisti.'Her engel, yasam kosullarinizi daha iyilestirecek bir firsattir.'
Besinci Ders :Onemli Olan Vermektir..Yillar once hastanede calisirken, agir hasta bir kiz getirdiler. Tek yasam sansi, bes yasindaki kardesinden acil kan nakli idi. Kucuk oglan ayni hastaliktan mucizevi bir sekilde kurtulmus ve kaninda o hastaligin mikroplarini yok eden antikorlar olusmustu.Doktor durumu bes yasindaki oglana anlatti ve ablasina kan verip vermeyecegini sordu. Kucuk cocuk bir an duraksadi. Sonra derin bir nefes aldi ve 'Eger kurtulacaksa, veririm kanimi' dedi. Kan nakli yapilirken, ablasinin gozlerinin icine bakiyor ve gulumsuyordu.Kizin yanaklarina yeniden renk gelmeye baslamisti, ama kucuk cocugun yuzu de giderek soluyordu...Gulumsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora sordu :'Hemen mi olecegim ?'Ufaklik, doktoru yanlis anlamisti, ablasina vucudundaki butun kani verip, olecegini dusunuyordu.
Not :Icinizden gelmiyorsa, kimseye gondermeyin.Hic kimseye gondermezseniz bir sey olmaz zaten. Eger burada anlatilanlar sizi hic bir sekilde etkilemediyse zaten icinizdeki bazi duygulari kaybetmissiniz demektir...
17 Ağustos 2009 Pazartesi
Hayat Dersi
9 Ağustos 2009 Pazar
Yaşamda Baltayı Bilemek..
İki arkadaş, bir ormanda ağaç kesiyorlardı. Birincisi sabahları erkenden kalkıyor, ağaçları kesmeye başlıyor, bir ağacı devirir devirmez, hemen ötekini kesmeye başlıyordu. Dinlenmek bir yana, öğle yemeği için bile kendine zaman ayırmıyordu. Akşamları ise, arkadaşı eve döndükten sonra da çalışmasını sürdürüyor, ondan birkaç saat sonra evine dönüyordu.
İkinci adam, ağaç keserken zaman zaman dinleniyordu. Akşam hava kararmaya başladığında ise, daha fazla çalışmaya gerek duymuyor, gecenin karanlığı bastırmadan evine dönüyordu. İkisi de çalışmalarını bir hafta bu biçimde sürdürdükten sonra, ne kadar ağaç kestiklerini saymaya başladılar.
Sonuç, ikinci adam için değil ama, birinci adam için çok şaşırtıcı çıktı. Çünkü arkadaşı, kendisinden daha çok ağaç kesmişti.
Birinci adam öfkelenerek "Nasıl olabilir bu, böyle?" dedi. "Ben senden daha çok çalıştım. Senden daha erken başladım işe, senden daha geç döndüm eve Üstelik, günboyu sen durup durup keyfine bakarken, ben soluk almaksızın sürdürdüm çalışmamı Nasıl oluyor da, sen benden daha çok ağaç kesebiliyorsun?"
İkinci adam, öfkeli arkadaşını gülümsemeyle yanıtladı:
"Ortada anlaşılmayacak birşey yok ki" dedi. "Sen durmaksızın çalışırken, ben arada bir dinleniyor, bu arada da bir yandan baltamı biliyordum. İnsanın baltası keskin olunca, daha az çabayla kesebiliyor ağaçları"
1 Ağustos 2009 Cumartesi
Yaşamında "Doğru Kişiyi" Tanıyabilmek
Kaybedene dek neye sahip olduğumuzun değerinin ayırdında olamadığımız belki de doğrudur. Fakat başka bir doğru daha var: Ona sahip olmadan, onsuzluğun bir eksiklik olduğunu nasıl bilebiliriz?
Özel bir kişiye âşık olmak, yalnızca birkaç dakika, hoşlanmak bir saat, sevmek bir gün alır. Fakat ya özel biri kişiyi unutmak? Bir ömür boyu süre gerekmez mi, o özel kişiyi unutabilmek için?
Kalbinde bir gülümseme oluşturacak değeri taşıyabileni bul. Yaşamında birini çok özlediğin zaman onu düşlerinden çıkarıp gerçekten kucaklamak istediğin anlar olur.
Sınırlara aldırmaksızın düşler kur… Nereye gitmeyi düşlüyorsan, çekinme, git o gitmeyi düşlediğin yere. Gidemiyorsan, düşlerinde git. Çünkü senin yalnızca tek yaşamın olacak ve o tek yaşamın, tüm bunları yapabilmen için tek olanağın olacak.
16 Temmuz 2009 Perşembe
Çalışmak, Çalışmak, Çalışmak..
Başarılı kişiler sorunları kabullenir, çözüm bulurlar. Başarısızlar çözümleri kabullenir, sorun bulurlar.
Şu anda yapılan herşey, gelecekte daha iyi ve daha farklı bir biçimde yapılacaktır. Eğer, bunları siz yapmazsanız, başkaları yapacaktır.
Birşeyler yapmak isteyen, kesinlikle bir yolunu bulacaktır. Hiçbir şey yapmak istemeyen ise, kesinlikle bir bahane bulacaktır.
"İş"in, kendisine ayrılan zamanı kaplamak özelliği vardır. Aynı iş, daha az zamanda, daha az kişi ile yapılabilir.
Zaman, bir insanın harcayabileceği en değerli varlığıdır. Bir işe ne kadar zaman verdiğiniz değil, o zaman içinde ne kadar iş yaptığınız önemlidir.
Günde dört saatten fazla çalışmayın, dört saatten az düşünmeyin.
Yanıtların tümünü öğrendiğiniz zaman sorular değişmiş olur.
Gözlerinizi hedefinizden ayırırsanız, engelleri görmeye başlarsınız.
"İyi" iseniz tüm işleri size yüklerler. Gerçekten "iyi" iseniz, yaparsınız.
Bir sorun birçok toplantı gerektiriyorsa, zamanla toplantılar sorunlardan daha önemli olmaya başlar.
İki kişi her zaman hemfikir iseler, ikisinden biri fazla demektir.